„W sto lat później odkrycie Potta potwierdził lekarz niemiecki Volkmann, uznając smołę za przyczynę raka dłoni i przedramion u smolarzy. Natomiast niepowodzenie Peyrilhea pokonał (również w 1876 roku) Novinsky, przeszczepiając nowotwory psom (posługiwał się już mikroskopem). Do końca XIX wieku w pełni opanowano technikę przeszczepiania nowotworów. W 1852 r. T. Bilharz opisał nowotwory dróg moczowych i okrężnicy powodowane przez pasożyty (przywry), co zostało potwierdzone w 1900 r. przez A. Ashanazyego na przykładzie raka pęcherzyka żółciowego. W 1865 r. Lissaen o dwa wieki wyprzedził rozwój chemioterapii stosując arsenian potasu w przewlekłej białaczce.
W miarę rozszerzania wskazań do operacyjnego leczenia nowotworów zaczęła maleć jego skuteczność. Wielkie nadzieje wzbudziło wprowadzenie przez Becąuerela promieniolecznictwa, wykorzystującego promienie Rentgena oraz pierwiastki promieniotwórcze odkryte przez Marię SkłodowskąCurie i Piotra Curie. Warto dodać, że już w XV wieku Agricola opisał raka płuc u górników, narażonych — jak się dopiero w czterysta lat później okazało — na promieniowanie radu. Jeszcze w 1885 r. niemiecki lekarz Rehn zwrócił uwagę na występowanie raka pęcherza u robotników fabryki produkującej barwniki syntetyczne, co dało początek badaniom nad chemicznymi uwarunkowaniami powstawania i rozwoju nowotworów.“(6)