„Sama panna Eckhart znajdowała się tego wieczoru na wyższym jak gdyby diapazonie. Co roku o tej porze rumieniła się ze wzmożoną wrażliwością, jak owe lilieniespodzianki, które nagle, w ciągu jednej nocy, potrafiły zakwitnąć w ogródku panny Neli. Panna Eckhart zaczynała nagle wykazywać zainteresowanie najrozmaitszymi sprawami, które w normalnych czasach absolutnie uchodziły jej uwagi, takimi jak sukienki i szarfy, kolejność i protokół, uśmiechy i ukłony. Dziwne to było i szalenie wprost interesujące. Kupowała kartki pocztowe z obrazkami — brunatnego niedźwiadka w różowej spódniczce baletnicy lub czarnego pudelka, stojącego na krześle i golącego się przed lustrem, i na nich wypisywała zaproszenia na popis.
Gdy dzień popisu się kończył, znikało całe to jej gorączkowe zaangażowanie. A wraz z nim kończyły się na razie inne utrapienia; zaczynały się natomiast długie ferie letnie. Dziewczęta i chłopcy będą mogli rankami, wszyscy bosi, biegać po łąkach.
Wieczór popisu był z regufy bezchmurny i upalny i absolutnie wszyscy w nim uczestniczyli. Słuchacze przybywali jakby pod nieodpartym przymusem.
Zrazu nie widać było ani panny Eckhart, ani jej uczennic. Panna Snowdie MacLain stała przy drzwiach i stała tam tak twardo, jakby to ona była inicjatorką tej imprezy. Z niewinną miną witała serdecznie całą przybywającą żeńską część ludności Morgany. O ósmej studio było szczelnie wypełnione miejscowymi paniami.“(7)