„Sam nie wiedząc jak, znalazłem się znów w ślepym zaułku. Przez niewielki, okrągły iluminator w ścianie zobaczyłem obszerny pokój z sufitem w kształcie kopuły, zalany oślepiającym światłem. Pośrodku, wokół niskiego stołu, poruszały się cudaczne mechanizmy. Przypominały utykające straszydła, które już raz widziałem. Na stole, w jasnym świetle reflektora, leżał jeszcze jeden, taki sam stwór.
Widziałem, jak niektóre z nich przytrzymywały rozpostartego na stole współbrata za długie, metalowe łapy, inne regulowały światło, a dwa... pochyliły się nad swoim „pacjentem" ł ostrożnie uniosły przednią część jego tułowia.
Jakież to było ciekawe! Zapomniałem o wszystkich niebezpieczeństwach i chciwie obserwowałem widowisko, starając się nie z niego nie uronić. Przede mną odbywała się „operacja", nieprawdopodobna operacja, wykonywana przez maszyny na maszynie.
Widziałem skomplikowane metalowe wnętrzności. Dotykały ich ostrożnie żelazne łapy osobliwego „lekarza". Oto pogrążyły się trochę głębiej i między nimi mignęła niebieska iskra. W tejże chwili ogromne, metalowe ciało „pacjenta" poruszyło się. Chciał wyraźnie wyzwolić się z rąk swoich dręczycieli, lecz tamci trzymali go mocno. „Lekarz" operował zręcznie swoimi stalowymi palcami. Jeszcze jedno gwałtowne szarpnięcie i „pacjent" z trzaskiem zleciał ze stołu.“(10)