„Na Wyspie, grudzień Co mówi Korsykanin
...Od zimowej kampanii Korsykanin sprawiał wrażenie zaspanego. Wieźli go w sankach, para kudłatych koników ciągnęła emaliowane pudełko na płozach, w którym drzemał pozostawiając za sobą białą, zmarzniętą taflę przeprawy z wytrzeszczonymi źrenicami dragonów pod lodem. Bagrowskoje. We wsi Bagrowskoje, przy ognisku. Mameluk rozcierał mu nogi, do sanek przystawiono bęben. Grzał wymasowaną stopę opartą na bębnie. Przypatrywał jej się, poruszał palcami w szarej wełnianej pończosze i co parę minut wymawiał przez nos czyjeś nazwisko. Wezwani zbliżali się do bębna, poprzez trzask ognia dochodziły niewyraźne końcówki słów, ktoś mruknął — Żeby tylko nie krzyczał, nienawidzę, krzyczy jak rodząca kobieta. — Znad bębna doleciało zdanie — Król Neapolu jest gównem zawiniętym w kołdrę metropolity. — «Dużo złych wiadomości — pisała Kleo w ostatnim liście — co mówi Korsykanin Z nogą na bębnie słuchał raportu o stratach i wydawało się, że śpi. Nagle odezwał się — Miał pan propozycje — Nie czekał na odpowiedź, ale przez sekundę spod sobolowej czapy błysnęło zimne światło. — Wiem, że ich pan nie przyjął, dziękuję panu. — Mameluk wciągał mu but. «W tej szubie vertbouteille i sobolach, moja droga Kleo, jest pozbawiony płci otyłe dziecko władczyni reniferów» — Pański stryj umarł w Petersburgu Był pan przy jego śmierci Smutna starość. — Siedział już w sankach, koniki czekały ze zwieszonymi łbami. Kazał mi podejść bliżej. — Gdyby mnie to spotkało, obwoziliby mnie w klatce po całej Europie. — Małą, pulchną ręką pociągnął go za“(9)