„Kto rzetelnie pracuje, ten nawet w dobie obecnego niedostatku żyje oczywiście nie tak wystawnie, jak dawniej panowie szlachta, ale naprawdę dostatnio. Tak właśnie dość zasobnie i dostatnio, dzięki pracy na roli oraz dodatkowej pracy w mieście, żyło się tu wśród innych, rodzinom Zabłockich w Huszczce Małej i Szarzyńskich w Huszczce Dużej. Szarzyóskim o tyle lepiej, że kiedy Basia Zabłocka pracu
Jąca w „Delii" jako szwaczka i prasowaczka wiata la % miesięczną wypłatą 9—12 tys. zł — to Marian ponoć, poza oficjalną pensją kierowcy, dzięki różnym manipulacjom towarami, które przewoził, zgarniał dziesiątki tysięcy.
Te dwie rodziny, o których mówiono, że wkrótce zbliży je do siebie małżeństwo Mariana i Basi, uświetnione hucznym weselem — rozdzieliła na zawsze straszliwa zbrodnia. Zbrodnia tak potworna w swoim okrucieństwie, że targnęła sumieniem całej okolicy.
W oknach domu ciemno, a i noc jest ciemna, bezksiężycowa. Czekamy na Zabłockich na poboczu drogi. Kazimierz poszedł pewnie po żonę, która prowadzi wiejski sklep GSu, paręset metrów stąd. Zaraz powinni nadejść. Stoimy w milczeniu, a myślimy z pewnością o jednym. Przez całą drogę z Warszawy do Zamościa, i dalej, do Huszczki Małej, czyli do zagrody na niewielkim wzniesieniu nad drogą zastanawialiśmy się głośno dlaczego zabił Teraz milczymy. Słychać wreszcie zbliżające się kroki, nadchodzący coś do siebie mówią, a gdy już wpadają niemal na wyrosły nagle przed nimi samochód, rozmowa urywa się akurat na imieniu „Basia".“(3)