„Gdy rektor Oliwer przychodził i zasiadał do towarzystwa, był na początku sztywny z nadmiaru pewności i wyższej wiedzy. Mógł mierzyć się, arcymierzyć się z kimkolwiekbądź, a skoro on otwierał usta, inni musieli milknąć. Mówił tak, że go rozumiano odrazu, umiał napamięć objaśnienia słów z leksykonu i nie mylił się, nic używał fałszywie słów cudzoziemskich. Już i to było wiele, wiele — śród przypadkowych gości sanatoryjnych —, ale nie wszystko. Można się było udać do niego i otrzymać w wypadkach wątpliwych rozstrzygającą odpowiedź autorytetu, to był szczyt. A odpowiadał tak chętnie, był tak szczęśliwy, iż może nauczać „języków", — jaśniał zadowoleniem. Przytem dostarczało mu to sposobności do mówienia o sobie, ale zawsze w niewinny i grzeczny sposób, był wymagalnym tylko w granicach możliwości.
Powziął teraz pewne wątpliwości co do samobójcy ten człowiek musiał jednakże znać angielski, rektor zastał go siedzącego całkiem samotnie u infipektora, ze starym numerem gazety w ręce, jakiżby miał ku temu powód
Coś tajemniczego było w tym samobójcy, każdy to uważał. —Tak, — rzekła panna dEspard, — od tego człowieka można spodziewać się niejednego! — A że wszyscy się z tem zgadzali, Bcrtelsen musiał ją prześcignąć i przesadzić — Napewno więcej umie, niż my sądzimy, jest tylko trochę dziwaczny. Ani wątpię o tem, że zna też francuski i inne języki!“(16)