„Czynione nagminnie odzieżowe transakcje nie uszły uwadze władz rumuńskich. Z tej niewątpliwie przyczyny pułkownik Aslan zmuszony był zarządzić zbiórkę wszystkich oficerów przebywających w BalleGovora. W wypełnionej po brzegi sali wygłosił w języku francuskim znamienne oświadczenie, że zgodnie z konwencją międzynarodową internowanym nie wolno opuszczać wyznaczonego miejsca pobytu. Pragnąc uniknąć niemieckich pretensji, rząd rumuński wymaga, aby każdy z nas dał oficerskie słowo honoru i podpisał deklarację, że nie ucieknie z obozu. — Ci, którzy tego odmówią — powiedział obrzucając obecnych przenikliwym spojrzeniem — zostaną przetranspor
towani do izolowanych, odrutowanych ośrodków. Macie, panowie, dwadzieścia cztery godziny do namysłu. Jutro zbiórka o tej samej porze.
Rozeszliśmy się w milczeniu na swoje kwatery. Nie było żadnych dyskusji ani nawet rozmów na temat tego ultimatum.
Nadchodzi owo jutro. Znowu siedzimy stłoczeni w miejscowym kinie. Na podium pułkownik Aslan, obok niego adiutant z imienną listą internowanych oficerów. Będzie wyczytywał nazwiska w kolejności alfabetycznej i każdy ma ustosunkować się do żądania Rumunów jednym tylko francuskim słowem „oui" (tak) lub „non" (nie).“(4)