„— Nie, to już wszystko. Szło mi przecież tylko o papierosy — rzekł uprzejmie i dopiwszy kieliszek, kiwnął, głową również.
Kiwnął głową, właśnie! Potem to wzajemne kiwali i e widział w swej wyobraźni "nieraz w całkiem innym świetle, przypisując im wstrząsające, zgoła nieprawdopodobne znaczenie i podwójny sens. Gdy teraz jednak wchodząc po schodkach, obejrzał się za ramię — pani Sztajsowa, włożywszy do gramofonu nową płytę, czemuś ustawiła go bokiem, tak że jego trąba, przypominająca wyolbrzymioną lilię, zwrócona była wprost w stronę schodków na dach.
Skończył opowiadać. I w tym momencie doszedł go z sąsiedniego leżaka śmiech; jej zwykły śmiech, przypominający niejako ruladę fortepianową. Był trochę dramatyczny, a przeto tak go zawsze mamiący. Pomyślał, że jako aktorka zgrywa się chyba też i w życiu codziennym.
— Pan poeta... — rzekła czy też zacytowała.
— Uprzedzałem panią, że to się wyda absurdalne.
— Mało powiedzieć. Pewnie!
Zamilkł i spojrzał na wschodzący księżyc, ów był zrazu żółty niczym suknia Sztajsowej, z minuty na minutę jednak stawał się czerwieńszy. Jakiś obłoczek potem go przysłonił. Zastanowił się nad czymś.
— Może lepiej będzie, jeżeli opowiem pani coś jeszcze... Wydało mu się, że sąsiedni leżak z lekka drgnął. Atoli“(5)